[maroontall]

Nie jestem typem hazardzisty. Jestem typem gościa, który przegrywa zakłady o głupoty.

Mam dwadzieścia osiem lat, prowadzę małą budowlaną firmę z kumplem. Nie myśl sobie – nie kafelkujemy łazienek u emerytów. My robimy nietypowe zlecenia: drewniane konstrukcje, wiaty, pergole, czasem jakiś mały mostek w ogrodzie. Robota na świeżym powietrzu, przyjemna, ale marznąca w listopadzie. No i właśnie przez to marznięcie zaczęła się ta historia.

Siedzieliśmy na pace busa, koniec zmiany, ręce nam kostniały. Mój partner, Mirek, facet po czterdziestce z brodą jak u wikinga, popijał herbatę z termosu i mówi: „Słuchaj, założę się, że nie ugrałbyś więcej niż stówę na jakiejś automatycznej gówienki”. Zaśmiałem się. Ale on nie żartował. Dodał, że jego szwagier tak wciągnął się w granie jednej nocy, że przegrał całą wypłatę za remont dachu.

No i mnie strzeliło.

Bo ja tak mam – jak ktoś powie, że czegoś nie potrafię, to muszę spróbować. Nie z pychy. Z ciekawości. Chciałem sprawdzić, czy naprawdę to takie wciągające. Czy da się wejść, postawić limit, ewentualnie wygrać i wyjść jak człowiek.

Wróciłem do domu. Dziewczyna pojechała do siostry na weekend. Byłem sam, w mieszkaniu pachniało pierogami od mamy, które odgrzałem w mikrofali. Usiadłem na kanapie, otworzyłem laptopa i wpisałem w wyszukiwarkę pierwszą lepszą recenzję kasyna. Trafiłem na kilka opinii. Ludzie pisali różnie. Ale jedna nazwa przewijała się często: vavada casino. Ktoś wspomniał, że ma dobrą aplikację i że wypłacają bez gownianych weryfikacji na trzy tygodnie.

Zarejestrowałem się. Zajęło mi to może cztery minuty. Nie sprawdzałem regulaminu, nie czytałem bonusów – bo wiedziałem, że w bonusach są kruczki. Wpłaciłem sto złotych BLIKIEM. Tylko tyle. I powiedziałem sobie głośno: „Maksymalnie możesz stracić stówę. I to jest cena za udowodnienie Mirkowi, że nie masz problemu”.

Zacząłem od ruletki. Nie tej na żywo, tylko zwykłej, szybkiej. Postawiłem dziesięć na czerwone. Wypadło czerwone. Urosłem do dwudziestu. Postawiłem dwadzieścia na nieparzyste. Wypadło nieparzyste. Czterdzieści. W głowie zrobiło mi się ciepło. Nie od herbaty – od adrenaliny.

To było dziwne uczucie. Jakbym stał na drabinie trzy metry nad ziemią i ktoś nią lekko potrząsał.

Postawiłem wszystko na czarne.

Wypadło czarne.

Miałem osiemdziesiąt. Wtedy zmieniłem grę. Przeszedłem na automaty, bo w tych z ruletki czułem, że zaraz popełnię błąd. Wybrałem jakiś prosty slot z dżokejami. Małe stawki, po dwa złote. Kręcę, kręcę, kasa leci w dół. Z osiemdziesięciu zrobiło się czterdzieści. Z czterdziestu – dwadzieścia.

Głupia satysfakcja pękła. Zaczęła wchodzić irytacja. I wtedy przypomniałem sobie o aplikacji mobilnej, bo na laptopie zaczęło mi się przycinać. Pobrałem szybko, otworzyłem vavada casino na telefonie. Poszło płynniej, jakby specjalnie dla marznących budowlańców po zmianie. Postawiłem ostatnie dwadzieścia.

I wtedy – nie wiem, czysty przypadek – wpadła mi linia z trzema dzikimi symbolami. Ekran eksplodował fajerwerkami. Saldo skoczyło na 320 złotych. Odbiłem stratę i jeszcze wyszedłem na plus.

Wypłaciłem dwieście. Zostawiłem sto dwadzieścia. Nie dlatego, że byłem chciwy. Dlatego, że chciałem zobaczyć, czy potrafię przegrać to, co już jest wygrane. Postawiłem dziesięć zakładów po dwa złote. Przegrałem. Potem jeszcze pięć. Przegrałem. Zostało mi sto dziesięć. Wypłaciłem i to.

Zamknąłem aplikację o 23:40.

Dzwonię do Mirka następnego dnia rano. Mówię: „Wygrałem. Niewiele, ale wygrałem. I wypłaciłem”.

A on na to: „Ile wytrzymałeś?”

Mówię: „Może z godzinę”.

Milczy. Potem mówi: „No to przegrałeś zakład. Bo nie chodziło o to, czy wygrasz. Chodziło o to, czy przestaniesz, zanim będzie za późno. Ja obstawiałem, że nie przestaniesz”.

Zaśmiałem się. Ale miał rację. Gdybym tamtej nicy miał w portfelu więcej – na przykład całą wypłatę – kto wie, czy bym nie został do rana.

Za wygrane dwieście złotych kupiłem Mirkowi flaszkę dobrej wódki i dwie pary skarpet grubych na zimę. Resztę – około stówki – dołożyłem do nowych wkładów do mojej wkrętarki akumulatorowej. Stare padały przy wkręcaniu w modrzew.

Od tamtej pory nie wchodziłem do vavada casino ani razu. Nie dlatego, że się boję. Po prostu udowodniłem sobie, że potrafię postawić granicę. I to dla mnie wygrana większa niż trzy stówki.

A Mirek do dziś mówi, że miałbym większy charakter, gdybym w ogóle nie zaczął. Ale wiecie co? Ja myślę inaczej. Czasem trzeba wejść w ogień, żeby sprawdzić, czy nie jesteś z wosku. Ja nie jestem. Byłem tam trzy kwadranse. Przetrwałem. I jeszcze mi zostało parę złotych na śruby.

Wystarczy.